Voor wie schrijven wij eigenlijk?
- mverrassendvisueel
- 2 jul
- 2 minuten om te lezen
Toen ik deze Venn-diagram maakte, viel me iets op.
Wat schrijven we eigenlijk veel!
In de kinderopvang, in de voorschoolse educatie, in het onderwijs.
We registreren, we observeren, we evalueren, we maken plannen.
We voeren gesprekken, we vullen kindvolgsystemen in, we schrijven verslagen.
En eerlijk is eerlijk... soms voelt het alsof we meer achter een scherm zitten dan tussen de kinderen.
Dat gevoel herkennen veel professionals.
Maar terwijl ik naar de afbeelding keek, kwam er een andere vraag in me op.
Voor wie schrijven wij eigenlijk?
Niet voor de inspectie, of voor de GGD...
Tenminste... dat hoop ik!
Natuurlijk moeten we voldoen aan wet- en regelgeving.
Natuurlijk moeten bepaalde zaken vastgelegd worden.
Maar als dát de enige reden is waarom we iets opschrijven, dan zijn we misschien iets kwijtgeraakt.
Want iedere observatie, ieder verslag en iedere notitie zou uiteindelijk één doel moeten hebben:
Bijdragen aan de ontwikkeling en het welzijn van het kind.
En als dat zo is...
...dan hoort daar nog iemand bij: de ouder!
Want hoe vreemd is het eigenlijk als wij pagina's vol schrijven over een kind, terwijl ouders niet weten wat we opschrijven, waarom we dat doen of wat we ermee willen bereiken?
Transparantie vraagt moed.
Het vraagt dat we niet alleen registreren, maar ook uitleggen.
Dat we ouders meenemen in onze observaties. Dat we laten zien hoe we tot conclusies komen.
En misschien zelfs dat we durven vragen:
"Herkennen jullie dit thuis?"
Dan wordt een verslag geen dossier, maar een gesprek.
Van registreren naar samenwerken
Tijdens een lezing van jurist mr. Jolanda van Boven bleef één gedachte bij mij hangen.
Niet de vraag: "Mag ik dit delen?"
Maar eerst de vraag:
"Waarom leg ik dit eigenlijk vast?"
Als het antwoord is: "Omdat dit belangrijk is voor het kind," dan volgt bijna vanzelf de volgende vraag:
"Met wie moet ik dit dan bespreken?"
En dan komen ouders vanzelf in beeld. Niet als toeschouwer, maar als partner. Goede informatie-uitwisseling vraagt om zorgvuldigheid én om openheid. Transparantie versterkt het vertrouwen tussen professionals en ouders en helpt om samen te werken vanuit hetzelfde doel.
Een uitnodiging
Leg dit diagram eens op tafel tijdens een teamoverleg.
En stel elkaar eens niet de vraag:
"Hoe kunnen we minder administratie doen?"
Maar:
Waarom schrijven we dit eigenlijk op?
Wie leest dit?
Wat doen we vervolgens met deze informatie?
Zou een ouder begrijpen wat en waarom wij dit hebben vastgelegd?
Zou ik dit ook opschrijven als ik wist dat ouders het morgen zouden lezen?
En... welke informatie helpt ons écht om het kind beter te begrijpen?
Misschien ontdekken we dan dat administratie niet begint bij formulieren, maar bij vertrouwen.
Vertrouwen dat wat we opschrijven een doel dient. Vertrouwen dat ouders daarin een plek hebben.
En vertrouwen dat iedere notitie uiteindelijk terug te leiden is naar de vraag die in al mijn Venn-diagrammen steeds weer centraal staat:
Hoe helpt dit het kind?
Opmerkingen